از ویژگیهای معاشرت جوانان، پدید آمدن شرایطی است که آنان و
دوستانشان بیش از سایرین در حالات و روحیات یکدیگر، کنجکاو و دقیق
شده،
موشکافانه عیبها و ایرادهای طرف مقابل را مورد توجه قرار میدهند.
چنان چه
این روند به بازگو کردن مسائل مورد نظر و عیب جویی یکی از دیگری
منجر شود.
شادکامی را از صحنه ارتباطات انسانی، به بیرون میراند و جوی آکنده از
خصومت و بدبینی بر فضای ارتباطی آنها حکم فرما میشود. بزرگ منشی
و گذشت
از یک سوی و طبیعت حساس و زود رنج جوان، ما را ملزم میکند
که چشم پوشی از
موارد جزیی را سرلوحه مناسبات خود با جوانان قرار دهیم،
همان گونه که علاقه
مندیم دیگران، نسبت به ما چنین رفتاری داشته و
عیبهای جزئی ما را نادیده
بگیرند، متقابلا نسبت به نوجوانان و جوانان،
این گونه باشیم.
نکته بسیار زیبایی در یکی از فرمایشات حضرت علی ـ علیه السلام ـ آمده
است که فرمودند: «با چشم پوشی از چیزهای کوچک، خود را بزرگ کنید
و بر قدر و منزلت خویش بیفزایید.»
در صورتی که موارد مذکور، غیر قابل چشم پوشی بوده و از حدود مسایل
جزئی
فراتری رود، در آن صورت لازم است از شیوههای تذکر دوستانه،
انتقاد سالم و
اصلاح رفتار به مناسبت و اقتضای موقعیت، استفاده نمود.
یکی از اندیشمندان، انتقاد را به جراحی روح و روان آدمی تشبیه کرده است
و
احتمالاً منظور او، نشان دادن اهمیت و حساسیت روش انتقاد میباشد.
انتقاد
را معمولاً به دو نوع سالم و سازنده و مخرب، تفکیک میکنند.
در شیوه انتقاد
سالم و سازنده، نه تنها آسیبی بر شخصیت فرد وارد نمیشود،
بلکله علاوه بر
آن موجب جلب و گسترش اعتماد متقابل شده و بر استحکام
پایههای دوستی و
روابط متقابل میافزاید و در مقابل انتقاد مخرب و ویرانگر،
علاوه بر جریحه
دار شدن احساسات فرد، روابط گرم و دوستانه از صحنه زندگی
به کناری رفته و
خصومت و برودت عاطفی به جای آن، تکیه میزند.
روشهای انتقاد سالم از جوان
ادامه مطلب را ببینید.